Renee Korbee, artistiek leider van Kunstmaand Ameland, vertelt in dit interview over de wisselwerking tussen kunst, cultuur, natuur en het eilandlandschap. Ze legt uit hoe zorgvuldig kunstenaars en locaties worden geselecteerd, deelt een van haar favoriete plekken op Ameland, blikt vooruit op de 30e jubileumeditie en geeft een inkijkje in het vaak onzichtbare voorbereidingsproces achter de schermen.
De Kunstmaand Ameland onderscheidt zich door de intensieve dialoog tussen kunst en landschap. Het eiland fungeert niet slechts als decor, maar als medespeler: van de openheid van het strand tot de dynamiek van de Kooiduinen. Tegelijkertijd ontstaat er een mooi parcours langs meer dan vijftig locaties. Van musea tot semi-publieke ruimtes waar telkens opnieuw wordt gezocht naar een optimale balans tussen werk, ruimte en licht. Die zorgvuldige afstemming, gecombineerd met betrokken locatiehouders en inhoudelijke begeleiding, maakt dat kunstenaars hun werk hier vaak in een nieuwe context ervaren. Ik hoor om mij heen dat bezoekers dat ook zo ervaren.
Ik ben dit jaar voor de 5e keer artistiek leider en ben er trots op dat, samen met de selectiecommissie waarvan ook een deel in het opbouwteam zit, het elk jaar weer lukt om een interessante en aantrekkelijke expositie te maken die voor een breed publiek toegankelijk is. Professionele kunstenaars kunnen zich via de website opgeven en daaruit maken wij jaarlijks de selectie. Heel belangrijk in de keuze voor een kunstenaar is uiteraard de kwaliteit maar waar ook scherp op moet worden gelet is de verdeling van de kunstdisciplines. Dus van fotografie tot textiel en van schilder- tot beeldhouwwerk, zodat iedere bezoeker iets vindt wat hem/haar aanspreekt. Daarnaast moet er heel goed gekeken worden of de kunst past in de circa 50 locaties. Er zijn locaties waar alleen maar klein en intiem werk tot zijn recht komt, maar er zijn ook locaties die juist wat monumentaler werk nodig hebben. Beeldhouwwerk voor buiten moet niet wegvallen, fragiel keramiek heeft vaak verstilling nodig. Mijn taak is om hierin zorgvuldig om te gaan omdat de omgeving van het kunstwerk mijns inziens meer dan het halve werk is.
Naast artistieke kwaliteit zoek ik naar werk dat een beetje frictie kan veroorzaken: kunst die vertraagt, ontregelt of zich niet onmiddellijk prijsgeeft. Het merendeel van de selectie blijft toegankelijk voor een breed publiek, maar daarbinnen is bewust ruimte voor werken die schuren of vragen oproepen. Ook heb ik een bijzondere interesse in interactieve kunst waarin de bezoeker actief onderdeel wordt van de ervaring.
De Kooiduinen vormen een uitzonderlijk mooi gebied waarin schaal, leegte en natuurlijke elementen een directe dialoog aangaan met ruimtelijk werk. Maar ook het vloeiende duinengebied voor Hotel Fletcher Amelander Kaap in Hollum leent zich heel goed voor repeterende installaties. In 2022 plaatste het collectief CAK2 daar een colonne Mieren en in 2024 ontstond er een keramisch Kusjesveld. Dat leverde veel mooie verhalen op.
De komende editie krijgt extra lading door het 30-jarig jubileum, met zowel een reflectie op het verleden als een blik vooruit. Interessant is onder meer de introductie van werk waarin kunst en artificiële intelligentie samenkomen. Tegelijk keren bekende elementen terug zoals de
Mieren-colonne maar dan in een heel andere, spannende vorm. Ik kijk er enorm naar uit.
