Willemien Zeelenberg

“There will always be an enchanted forest to play in.” — Gabor Maté

De toren in Ballum.

Een waker. Een vaste plek waar de tijd voorbijtrekt.
En waar ik haar tijdens de Kunstmaand even loslaat.
Ik trek me er terug met papier en potlood.
Ik kijk. Ik luister. Ik teken.
Buiten groeit, waait, verdwijnt en verschijnt alles in zijn eigen tijd.
Niets vraagt hoe laat het is.
Misschien kunnen wij dat ook nog.
Even vergeten hoe laat het is.
Niet weten waar iets naartoe moet.
Een zijpaadje nemen.
Kijken wat daar te vinden is.

Het torentje wordt mijn atelier, mijn schuilplaats, mijn enchanted forest.
Een tijd-loze plek. Om te kijken. Te luisteren. Te maken.
Ik werk vanuit nieuwsgierigheid naar wat ik zie en wat me raakt. Tekenen is vaak mijn vertrekpunt, maar ik werk ook met verf, collage, vilt en bestaande, meestal natuurlijke, objecten.
De natuur is een grote inspiratiebron.
In het maken vertraag ik, kijk ik beter en ontstaat ruimte voor verwondering.